home

Welkom op de website

WSV RANSTUILEN vzw

Zo 07 juli

St Michielstappers - Walk2Gethertocht te Wuustwezel

Zo 28 juli

Superaanbieding Mol   Info

Do 01 aug

Uilentrektocht te Grobbendonk   Info

Za 10 aug

Zomerfestijn  Info

Zo 18 aug

Zandstappers - Walk2Gethertocht

Zo 25 aug

Busreis Sourbroth

Zo 01 sept

Superaanbieding Schelle   Info

Zo 08 sept t.e.m. Vr 13 sept

Reis Beilstein Duitsland

Zo 15 sept

De Natuurvrienden - Walk2Gethertocht

Zo 13 okto

Sint Janstappers - Walk2Gethertocht

Zo 08 Dec

Uilentocht te Oelegem - Walk2Gethertocht

Inschrijven:

  Zomerfestijn tot uiterlijk 24/07/2019 (ALLEEN met inschrijfstrookje)

  Busreis Sourbroth: vanaf maandag 29/07/2019

  Saldo reis Beilstein - Moezel: ten laatste op 01/08/2019

  Passendale: vanaf maandag 30/09/2019

Uilenleden schrijven

Weekend Renesse op Schouwe-Duiveland in Zeeland


Dag 1: vrijdag 26 april 2019
De eerste Ranstuilen waren al rond 10u30 toegekomen op de parking van Westenschouwen. Net iets later - wat niet echt hun gewoonte is - arriveerden Christel en Marc.
Onder een stralend ochtendzonnetje verwelkomde Christel hartelijk de twee gidsen Danny en Liesbeth en brachten we met z’n allen een toost uit op een zalig Zeeuws stapweekend.
Op de noen vulden we onze magen met een heerlijke Omelet Norvégienne, gerookte zalm en oude kaas of een Boerenomelet met groentjes, ham en kaas.
Voldaan vertrokken we rond 13u30 en wandelden we 8km door een zeer oud, bebost duingebied dat in de jaren 20 van vorige eeuw werd aangeplant. Prachtig parcours met hoogtes en laagtes! Voor Anja en Sonja waren de laagtes soms heel laag…
Halfweg een stop! Marc verjaarde en trakteerde met een lekker glaasje vanille- of chocoladejenever. Iedereen zong uit volle borst ‘Lang zal hij leven! Hiep, hiep, hoera!’
De zon was nog steeds van de partij en voor we naar Hotel Hampshire reden, konden we op het terras van Duinzigt nog even genieten van een speciaal biertje. ‘Vuur en Vlam’ viel

echter hélemaal niet in de smaak! Geef ons dan maar een Pilske!
Een douchke doet altijd goed na een stevige wandeling ….

Onze voorzitster en haar trouwe levensgezel zetten - misschien bij gebrek aan een zwembad - de badkamer onder water!

Toch effe wennen aan de Hollandse sanitaire voorzieningen.
Voor het avondeten, dat door iedereen werd gesmaakt, werd

een aperitiefje aangeboden door onze club.
Er werd geklonken op deze sfeervolle, heel geslaagde eerste

wandeldag!
Peter en Viviane


Dag 2: zaterdag, 27 april 2019 (deel 1)
We startten de dag met een heerlijk, uitgebreid ontbijt. Verse boterhammetjes, pistolets, rozijnenbrood, verschillende soorten charcuterie, kazen, groenten, fruit, spek, eieren, zelfs poffertjes ontbraken niet aan het overweldigende buffet. Sappen, smoothies, thee en koffie…we kwamen niks tekort. Dat sommige uiltjes wat meer tijd nodig hebben om wakker te worden merkte ik bij mijn tafelgenoot. Hij speelde op veilig, de koffiemachine leek hem net iets te ingewikkeld, hij nam dus een tas met warm water, een theezakje en een zakje suiker. Nietsvermoedend deed hij de suiker in zijn thee, bleek deze suiker oploskoffie te zijn…


Om 9u30 reden we met zijn allen naar Burgh-Haamstede en vertrokken we gezamenlijk voor een 100% natuurwandeling. We kregen eerst een stukje geschiedenis te verwerken en passeerden langs de Atlantikwall met onder andere de commandobunker “de Walvis”. Deze Walvisbunker was de commandobunker van de ‘Stützpunktgruppe Schouwen’. De naam Walvisbunker is afgeleid van de vorm. De lokale bevolking spreekt hierdoor ook wel van de vleugel- of vliegtuigbunker. De bunker is in 1943 bovenop een duin gebouwd om de wijde omgeving te kunnen overzien. De betonnen wanden zijn extra dik: zo’n drie meter in de plaats van de gebruikelijke twee.
We deden wat energie op in het ‘Zeepeduinen’; stuifduinen, duinvalleien, duinmeren en struweel wisselen elkaar af. In het Zeepe bruist het van het leven. We stonden oog in oog met een damhert, ree en Schotse hooglander. We waanden ons even op safari. Na 4km gingen beide

groepen hun eigen weg. De kleine afstand ging links richting pannenkoekenmolen, de grote ging rechts om nog een bijkomende lus te maken door de duinen van Westenschouwen. Alvorens we op het strand aankwamen moesten we nog eerst een ‘zandstorm’ trotseren. We deden de jassen goed dicht, zetten onze kap op en vochten tegen dit natuurfenomeen, elk op zijn eigen manier…ééntje zelfs zonder jas, hij kwam er dan ook gezandstraald uit! We wandelden nog 2km langs het strand, ook hier weer prachtige taferelen. Het schuim van de golven vloog omhoog. In de verte zagen we een strandpaviljoen opduiken. Eindelijk, want ik kreeg echt wel honger. Een broodje kroket smaakte lekker. Na de lunch moesten we nog 7km stappen. Toeval of niet, ook wij kwamen langs de pannenkoekenmolen. We vierden hier uitbundig het verjaardagsfeest van prins Willem-Alexander, bestelden 19 ‘lelietjes van dalen’ (een lekker Zeeuws streekbier!) en 1 pannenkoek met appeltjes die we broederlijk deelden. Ik vroeg aan de echtgenoot om te gaan betalen. Ik hoorde hem zeggen dat hij de ‘Amelietjes’ wilde betalen…we gierden het uit!!! We gingen de pannenkoekenmolen uit met op ons gezicht de Nederlandse driekleur…hilarische toestanden.


We keerden terug naar ons hotel, genoten van een deugddoende douche en schoven daarna onze ‘muuge’ beentjes onder tafel. Carpaccio, zalm met groentjes en als dessert cheesecake maakten van deze dag weer een topdag!
Christel


Dag 2 (deel 2)
Om 9u30 zijn we naar Burgh-Haamstede gereden om van daaruit te vertrekken voor 8 of 20km wandelplezier. Al vlug kwamen we terecht in de mooie natuur en de duinen. We hadden ook die dag geluk dat het niet regende, maar er was wel een stevig windje aanwezig waardoor sjaals wat strakker werden getrokken en de kap al vlug werd opgezet.
Sommigen waanden zich door deze prachtige natuur in andere oorden. Soms dachten we dat we in de woestijn zaten. Iemand dacht in de Ardennen te zitten, zeker toen ze een zogenaamde buffelkoe zag. En m’n zus dacht zelfs dat ze in Afrika zat.
Na ongeveer 4km scheidden onze wegen en waren we nog met een groep van 19 op weg naar de Pannenkoekenmolen, waar 5 hongerige magen op ons zaten te wachten. Maar: daar bij die molen, die mooie molen… stond ons nog een zware taak te wachten. Een menukaart met maar liefst 44 soorten pannenkoeken, waarvan 33 hartige en 11 zoete pannenkoeken. De keuze was toch vrij snel gemaakt en nog geen kwartier later stond alles al op tafel.


Na het eten was iedereen vrij om zijn namiddag in te vullen naar keuze. Aangezien het Koningsdag was, zijn de meesten naar het centrum van Renesse getrokken om even van de sfeer te proeven. En ik kan zeggen dat ook dit heel gezellig was. Lekker kuieren door de Hollandse straatjes versierd met oranje vlaggetjes. Winkel in, winkel uit, met op de achtergrond de muziek van op het kerkplein. Ook hieraan kwam een einde en het werd tijd om terug richting hotel te gaan en te wachten tot de groep terug was van de 20km. Nadien konden we weer samen genieten van het overheerlijke avondmaal. Na het eten liepen de tafels weer stilletjes aan leeg om de nachtrust op te zoeken. Hopelijk lukte dit beter dan de eerste nacht.
Anja


Dag 3: zondag, 28 april 2019
Bij het ochtendgloren was de hemel nog helemaal dichtgetrokken en vielen er zowaar druppels uit de hemel. Geen paniek we moesten toch eerst nog dat overheerlijke ontbijt gaan nemen en zorgen dat onze kamers vrij waren tegen 09u30. En ja, enkele onder ons kregen het zelfs klaar dat de bagage nog bij de receptie kon blijven om gemakkelijk met de auto tot aan een tussenpunt te geraken om ook een korte wandeling mee te kunnen doen.
Om 9u30 geen regen meer te bespeuren dus vertrokken de stappers voor de 11km. Om 09u45 vertrok de groep voor de korte afstand samen met Lies die we zouden ontmoeten op de plaats waar we nog iets gingen drinken. Dit wisten we echter niet vooraf.
Tijdens onze wandeling vertrekkende vanuit het hotel en richting zee viel het enorm op hoe open en natuurlijk de weg naar de zee nog was. In tegenstelling tot onze Belgische kust waar er grote betonnen boulevards en hoge appartementsgebouwen het zicht belemmeren hebben we hier nog een open zicht van meer dan 7km.


Een vroegere weg die Renesse verbond met Haamstede werd opgebroken

en deze werd terug volledig natuur, echt zalig om te wandelen.
Plots kwam dan Herman even tot bij Patrick en mezelf die vooraan liepen

om het tempo iets te minderen, ja onze viervoeters hadden er de vaart

ingezet met al hun energie en het ging toch wel net iets te snel. Niet erg,

want in groep moet je je aanpassen aan iedereen en dus zo gezegd zo

gedaan. Op onze tussenpost aangekomen kregen we dan nog een leuke

verrassing want het drankje dat we nuttigden werd ons door de club

aangeboden en ja het was zeer lekker, zeker voor diegene met een

warme drank want daar was een klein glaasje met een lekker likeurtje en

slagroom bij. Ons Christel wist het zeker te smaken.
Na de pauze trokken we weer in 2 groepen verder. De grote afstand naar

het strand, zowaar zagen we ook nog een bord met de melding van een

naturistenstrand. Ja, hier moest toch iemand naartoe wandelen, NEE, niet

om zijn kleren uit te trekken (daar was het net iets te koud voor) maar

om van daaruit een fotootje te nemen.

Plots kwamen we de groep van de korte afstand terug tegen en liepen we de laatste kilometers samen binnen, allee toch bijna. Sommigen gingen nog langs een ander

weggetje.
Terug aangekomen in het hotel mochten we nog genieten van een lunch met natuurlijk de alom gekende kroket. En de chauffeurs van de auto’s die onderweg werden geplaatst gingen met Marc ook nog eerst even de auto terug ophalen. Daar er reeds een koppel de groep moest verlaten na het eten, omdat ze moesten gaan dog-sitten, werd onze voorzitster tijdens de lunch dan ook al even bedankt voor alweer de grote inzet die ze gedaan had voor dit weekend.











                       



Na de lunch trokken we dan nog met z’n allen naar Veere om daar nog een kleine                        wandeling te doen en Danny legde ook nog de gechiedenis uit van het dorpje en wees regelmatig op de prachtige gebouwen en hun eigenheid. Ten slotte nog een laatste drankje nuttigen en dan jammer genoeg afscheid nemen van de groep.
Het was een topweekend en de weergoden zijn ons ook heel goed gezind geweest! Op naar een volgende keer!
Patrick, Tania, Branco en Aika


En dan nog even een bijdrage over het volledige weekend zoals de buitenbeentjes dit hebben beleefd.
Eindelijk was het zover! Na jaren konden we er weer eens van genie ten om met de Ranstuilenploeg op reis te gaan. Na enige twijfel besloten we om toch maar met één auto te rijden. Dit was niet zo

simpel omdat de rolstoel ook mee moest. Omdat we, alvorens naar het hotel te trekken, eerst gingen wandelen, was het bij aankomst eerst koffers uitladen, de rolstoel uithalen om vervolgens de bagage

terug in de koffer te zetten.
Maar het was de moeite waard want samen met de hele bende Uiltjes konden we eerst genieten van een heerlijke boerenomelet om dan nadien een mooi wandeling te maken. Weliswaar een enigszins aangepaste weg voor rolstoelgebruikers. Dus die eerste tocht hebben we onder ons gevieren afgewandeld. Na onderweg even wat te moeten zoeken naar de juiste richting – want de bordjes met vermelding ‘rolwagens’ waren in de verste verte niet te bespeuren – hebben we toch een mooie eerste wandeldag gehad.
Voor we naar het hotel konden rijden hadden we weer hetzelfde ritueel voor de boeg: bagage uitladen, de rolstoel demonteren en onderin de kofferruimte leggen om dan de bagage terug in te laden.
Omdat door het zoeken naar de juiste weg, onze wandeling wat was uitgelopen en door ons bagageritueel kwamen wij als laatste in Hotel Hampshire aan. Maar we hadden nog alle tijd om, … ja je raad het juist, onze bagage uit te laden en ons wat op te frissen voor we aan tafel werden verwacht.
Moe maar voldaan kropen we rond de klok van tienen in ons bed.


Op zaterdag reden we, na een heerlijk ontbijt, met ze allen naar Burgh-Haamstede. De wandeling vertrok voor de ganse groep vanaf de parking achter Albert Hein behalve voor … de buitenbeentjes. Wij reden tot op de parking van de Pannenkoekenmolen waar onze wandeling begon, deze keer hadden we een duidelijk plannetje meegekregen van Danny. Ter hoogte van de Walvisbunker ontmoeten we de andere Ranstuilen. Maar onze  wegen scheidden zich ook hier weer want met een rolstoel over het strand is geen optie. Sonja en Staf gaan echter even mee naar boven langs een steile trap om van het uitzicht te genieten. Als ze terug beneden komen zetten wij onze weg verder, een mooi wandelpad dat ons uiteindelijk terug in het dorp brengt. Hier is het Oranjefeest al op gang gekomen – overal hangen oranjevlaggetjes, er zijn verschillende kraampjes opgesteld door de plaatselijke handelaars en er is ook een rommelmarktje en een grote feesttent. We snuiven wel even de sfeer op maar vervolgen onze wandeling tot we terug komen aan de Pannenkoekenmolen. En zie, we waren daar niet de enige uiltjes, want Nadia die, door een eerder ondergane operatie aan haar voet, het verbod had gekregen om te wandelen was ook gearriveerd. Met z’n vijven genoten we, in afwachting dat de groep van de kleine afstand zou arriveren, van een heerlijke warme koffie. En dat smaakte want het was vandaag, ondanks de aanwezigheid van het zonnetje, een koude en zeer winderige dag. Toen onze achtervolgers arriveerden, genoten we met z’n allen van de overheerlijke pannenkoeken.


Na de middag was iedereen vrij. De meesten trokken naar Renessedorp om deel te nemen aan de Oranjefeesten. Omdat die drukte ons niet zo aanspreekt en we nog niet aan het strand geweest waren, besloten we om te voet van het hotel naar de zee te wandelen. Enkele rustige straten en een mooi wandelpad bracht ons tot op het strand. Door het stormweer van die dag vloog het zand ons om de oren maar het was heerlijk! We dronken iets warms op het terras van een strandpaviljoen en keerden daarna op onze stappen terug naar het hotel om weer te genieten van een heerlijk avondmaal. Tijdens het dessert werden twee jarigen verrast met vuurwerk, voor de éne een dag te laat, voor de ander een dag te vroeg maar het is het gebaar dat telt hé!


Zondagmorgen: weeral tijd om onze koffers te pakken. We moesten de kamers ontruimen tegen 09u30. Na het ontbijt stond er echter nog een wandeling op het programma. Omdat we ’s middags nog terug in het hotel kwamen voor een heerlijke lunch, besloten we om onze bagage in bewaring te geven tot dan.
De 11km-stappers vertrokken in het gezelschap van Danny aan het hotel; diegenen die kozen voor de korte afstand zouden, in het gezelschap van Lies eerst een eindje met de auto moeten rijden. Wij, de buitenbeetjes hadden ineens gezelschap van een hele groep Uiltjes. We reden naar een camping in Burgh-Haamstede. Alvorens de wandeling aan te vatten, dronken we eerst nog iets warms op kosten van de club. Ondertussen arriveerden daar ook de 11km-stappers. Voor hen een verrassing.
Wij vatten onze wandeling aan langs een mooi fiets- en wandelpad door de ongerepte duinen, dat eigenlijk gelijk liep met het parcours van de 11km doch zij gingen over het strand.


Gelukkig dat we gezelschap hadden van een paar stoere mannelijke Uilen om de rolstoel te duwen want op sommige plaatsen was het behoorlijk steil. Bedankt daarvoor mannen!! In de laatste rechte lijn troffen we de andere groep weer en gingen gezamenlijk verder tot aan het hotel.

Nog even vlug onze auto’s terug ophalen want er wachtte ons

nog een heerlijke, typisch Hollandse lunch. En tijdens deze lunch

bedankten we Christel en Marc voor het op poten zetten van dit

ongelooflijk prachtige weekend en boden hen een verrassing aan. Ook Danny en Lies, onze gidsen van dit weekend, werden bedankt voor de goede begeleiding en het aangename gezelschap.


En nog was ons weekend niet gedaan want na het inladen van onze bagage reden we nog met de ganse groep naar Veere, een mooi stadje aan het Veerse Meer op het eiland Walcheren. Mijn

zus en schoonbroer mochten tot daar meerijden met Jozef en Lydia zodat wij niet weer onze bagage moesten in en uitladen.

In Veere aangekomen, moesten we ons weer afscheiden van de groep
omdat de rondleiding niet volledig geschikt was voor rolstoelen. Mijn zus
en schoonbroer gingen wel mee. Samen met Lies, die verschrikkelijk veel
last had van haar knie, en Nadia kuierden wij wat rond in het stadje zelf en
streken ons neer op een bankje aan de oevers van het Veerse meer.
Nadien zochten we een terrasje op waar we de groep weer opwachtten.


Er werd nog iets gedronken en gesnoept en toen was het tijd om afscheid
te nemen van iedereen en huiswaarts te trekken.
Nog een laatste keer onze bagage herschikken en weg waren wij …
gelukkig en voldaan van dit heerlijk weekendje weg in gezelschap van al
die toffe Uilen.
Bedankt dat we erbij mochten zijn, wij zullen hier nog lang van
nagenieten.
De buitenbeentjes
(Franky, Kris, Staf en Sonja)