Welkom op de website
WSV DE RANSTUILEN vzw
Zondag 7 september... eindelijk was het zover! Na weken van voorbereiding moesten de plannen nu werkelijkheid worden. Natuurlijk vertrokken we met een tikkeltje onzekerheid: zou alles wel lukken? Waren de wandelingen niet te zwaar? Zou de regen ons te veel parten spelen? En vooral: zouden we veilig en wel terugkeren zonder ongelukken? Maar al snel bleek die twijfel nergens voor nodig. Ja, er viel wat regen, maar niet noemenswaardig. De wandelingen vroegen soms wat inspanning, maar elke vermoeidheid verdween meteen achter een glimlach. En jullie enthousiasme gaf ons snel de bevestiging dat we de juiste keuzes hadden gemaakt – jullie genoten met volle teugen, en dat was prachtig om te zien. Dank aan Herman & Maria voor de voorbereidende werken, jullie bleven in de schaduw, maar jullie bijdrage mag niet onderschat worden.
Hieronder vinden jullie de persoonlijke indrukken van enkele van onze stappers. Ze zijn per dag gerangschikt, telkens met de groepsnaam erbij. Hun woorden spreken voor zich. Dus: neem rustig de tijd, geniet van hun verslagen, en laat de herinneringen opnieuw tot leven komen.
Dag 1:
De Trekkers.
Een zondagmorgen in Ranst... Op dat uur (6 uur ‘s morgens!) vind je normaal alleen twee soorten mensen op straat: zij die te laat uit het café rollen en zij die als voorbeeldige huisvaders pistoleekes en koffiekoeken gaan scoren voor vrouw en kroost.
Maar zondag 7 september was het anders. Heel anders.
Rond de apotheker verzamelden zich mensen met koffers en stapschoenen. Geen spoedoverleg van de gemeenteraad, maar een bende wandelaars die op iets of iemand stonden te wachten. Dat ‘iemand’ bleek Marcel Cars te zijn... al heette de chauffeur gewoon Peter. Beetje verwarrend, maar goed: details.
Om 6u30 reden we weg, een bus vol slapers en babbelaars. De ene zuchtte bij het gesnurk van de buur, de andere bij het eindeloze gebabbel. Maar de toon voor de Uiltjesreis was gezet.
Na een vlotte vijf uur waren we in Winterberg. Koffers in een hoek, lunch achter de kiezen en hup: meteen de wandelschoenen aan. Een eerste tochtje om warm te draaien, zeg maar. De natuur was prachtig en de kuiten kregen meteen een voorproefje. Aan een blokhut werden we getrakteerd op een drankje. Daarna splitsing: de relaxte route of de pittige kuitenbijter. Hoe dan ook: iedereen raakte terug.
’s Avonds was het programma-briefing, maar eerlijk: de meesten hadden meer oog voor hun glas. Het avondmaal liep gesmeerd (al hing er lichte stress bij wie niet kon kiezen tussen schnitzel en forel). Daarna barstte de ambiance los: gratis drankjes, sjoelbak, mens-erger-je-niet, rummikub én zelfs vogelpik. Geen zorgen: er vloog geen enkel pijltje in een mensenhoofd. Voldaan en een tikje rozig kropen we in bed.
Herman M.
De Genieters.
Op zondag 7 september, meteen na aankomst, trokken we onze wandelschoenen aan voor een korte tocht. Een ideaal voorsmaakje van wat ons de komende dagen te wachten stond.
Maandagochtend, klokslag acht uur (ja, echt zo vroeg!), zaten we al aan het ontbijt. Goed opgeladen en met volle goesting stapten we daarna stevig van start. Al gauw ging het op en af, voorbij de Lidl, die tot ieders verbazing niet door iedereen was opgemerkt... terwijl hun folder net die week volledig in het teken stond van de wandelaar: schoenen, kleding, stokken... alles erop en eraan.
Rita.
Dag 2:
De Trekkers.
Eén Uil had zijn stapschoenen vergeten (ja, écht). Gevolg: 17 km op sloefen van 12,95 euro van bij de supermarkt. En jawel, dat ging wonderwel.
De tocht liep door het Helletal en langs de bron van de Ruhr. Al viel er weinig water te zien... slecht nieuws voor de rivier.
De picknick? Die verliep op een bank, nadat we eerst toestemming hadden gekregen om binnen te eten... en die vervolgens weer ingetrokken werd. Ach ja, boterhammen smaken altijd.
Na de lunch kwam de regen. Eerst druppels, dan meer. Niet heftig, maar wel genoeg om nat te worden. Toch hield dat niemand tegen: we wandelden gewoon verder, want daar zijn we Uiltjes voor.
Herman M.
De Trappers.
Maandag 8 september. De koninginnenetappe.
De zwaarste wandeling van onze vakantieweek stond vandaag op het programma! Recht vanuit ons hotel in Winterberg trokken we het Sauerland in, meteen goed voor een stevige uitdaging: 28 kilometer lang en met een flinke portie hoogtemeters. Klimmen, dalen, puffen en zweten, het hoorde er allemaal bij.
Het begin leidde ons nog door het centrum van Winterberg, maar al snel doken we de bossen in. De frisse lucht en de eerste uitzichten over de dalen voelden meteen als een beloning. Het ene moment liepen we door dichtbegroeide bossen, het volgende over open velden waar we eindeloos ver konden
kijken over de heuvels.
Dennis.
De Genieters.
Dag 3:
De Trekkers.
Dinsdag 9 september. De tweede dagtocht stond op het programma, en meteen eentje die niet van de poes was. Doel van de dag: de Kahler Asten, de op één na hoogste berg van het Sauerland. De stijfheid van de vorige dag verdween gelukkig snel, oefening baart kunst, toch? En eerlijk: in zo’n prachtige, maar pittige omgeving stappen is gewoon genieten.
Ons groepje van tien wandelaars zette er stevig de pas in, en al gauw liep het zweet tot in mijn schoenen. Terwijl we de hoogtemeters trotseerden, maakte ik even een rekensom: de gemiddelde leeftijd van onze groep is exact 70 jaar, dat geeft deze prestatie nog een extra glans!
De sfeer onderweg was trouwens top. Met twee rasechte moppentappers in ons midden viel er genoeg te lachen.
En dan, eindelijk, stonden we aan de voet van de weertoren bovenop de Kahler Asten. Klein minpuntje: de toren was gesloten. Jammer, want normaal heb je er een prachtig uitzicht. Maar morgen komen we hier toch weer langs via een andere route, tweede kans verzekerd.
Net toen we dachten dat we er waren, begon het te regenen. Geen stortbui gelukkig, en eerlijk gezegd: ik was toch al kletsnat van de klim. Terug aan het hotel wachtte ons een warm onthaal: Fien stond al in het raam om ons luidkeels toe te roepen. Dat zorgde uiteraard meteen voor de nodige grappen.
Walter.
Dag 4:
De Trekkers.
Woensdag 10 september, Wandelschoenen aan en gaan!
Vandaag mocht ik me aansluiten bij het legendarische ‘trekkers’-groepje (what’s in a name). In juni had ik deze wandeling al eens verkend met Walter, en toen dacht ik: "Die moet nog eens overgedaan worden!" Zoals altijd heerste er ‘gezellige chaos’ bij de start. Mensen zochten hun groep, wandelstokken vlogen bijna in het rond, maar uiteindelijk zat iedereen op z’n plek, al dan niet vrijwillig.
Het was fris, maar droog, en dat is al pure luxe in wandeltermen. Met z’n tienen doken we het bos in, het hoofd vol frisse moed en pistolets in de rugzak.
Ik dacht de route nog wel uit mijn hoofd te kennen – en kijk, dat klopte zowaar op een paar “rechts of links?!”-momentjes na. Gelukkig hadden we twee échte gidsen bij die ons uit de struiken en netjes op het juiste pad hielden.
De gesprekken onderweg waren van hoog niveau. En dan bedoel ik: precies zo hoog als de picknicktafel waar we onze pistolets met zachtgekookte-slash-nog-half-levende eitjes verorberden. Klassiek wandelvoer deze week, maar altijd lekker en voedzaam.
En jawel, de wandeling had weer alles: bospaadjes, veldwegen én... een open hut! (We deden alsof het toeval was, maar stiekem wisten we dat hij vandaag open zou zijn, thanks, juni-verkenning!) Even uitrusten op een zachte zitbank met een Almdudler (de champagne onder de wandellimonades) en weer verder.
We passeerden een dorpje, en daar doemde in de verte ‘de zwaarste inspanning van vandaag’ al op: twee korte maar venijnige hellingen die recht tegen een skipiste omhoog gingen. Geen nood: we hebben het allemaal overleefd.
En boven wachtte de beloning: de Kahler Asten, het letterlijke hoogtepunt van de dag, én het punt waarop je weet:
vanaf hier gaat alles bergafwaarts. Letterlijk dan.
Voor het allerlaatste stukje is een deel van de groep nog even de panoramabrug op gegaan, kwestie van onze zomerkaart niet voor niks mee te sleuren en een selfie te scoren met uitzicht.
Conclusie: weer een topdag . Bedankt trekkers voor het meelopen, mee zweten en mee lachen!
Patrick.
De Genieters.
De eerste klim liet niet op zich wachten en bezorgde onze benen meteen een stevige test. Maar de beloning was groot: prachtige landschappen, verre uitzichten en stille bossen. Rond de middag riepen onze magen om
versterking en streken we neer in het bos voor een zelfgemaakte,
gevarieerde lunch. Uiteraard was er ook tijd voor een plaspauze bij boom of struik naar keuze.
Verder ging het langs al dat moois, terwijl onze huisfotografen onvermoeibaar klikten. Soms leek het wel of er honderd foto’s per kilometer gemaakt werden. Gelukkig hielden de regenwolken zich nog koest, zodat we
met droge kleren, een hoofd vol indrukken en hongerige magen terugkeerden naar het hotel. Daar sloten we de dag af met lekker eten, een drankje en het vooruitzicht op nog meer mooie wandelmomenten.
Maandag 8 september. Fris gewassen, verse sokken, proper ondergoed: klaar voor dag twee. Om 8 uur ontbijten, om 9 uur vertrekken. We hadden drie groepen:
De afwisseling maakte de route pittig maar nooit saai. Wat ons onderweg vooral trof was de stilte. Geen cafés, geen restaurants, nauwelijks andere wandelaars, enkel Gasthof Müller, maar dat was gesloten. Gelukkig waren wij voorbereid en konden we onze eigen lunch bovenhalen bij het kruis ter ere van St. Bonifatius. Een simpele
picknick, maar op zo’n plek smaakt dat als een feestmaal.
De uitzichten bleven ons verbazen: glooiende heuvels, donkere wouden, kabbelende beekjes en her en der een klassiek Sauerlands jachthuisje. Het voelde soms alsof we het hele landschap voor onszelf hadden. Rond vier
uur kwamen we moe maar voldaan weer terug bij het hotel, waar een koud biertje ons meer dan gegund was. Een zware tocht, absoluut, maar wat een ervaring! Top wandeling, top gezelschap, dat smaakt naar meer.
Maandagochtend, de start van ons avontuur. Na een stevig ontbijt trokken de verkenners, of zoals we onszelf liever noemen: de genieters, om stipt 9 uur de deur uit voor een frisse wandeling van zo’n 8 kilometer. Het parcours had alles in zich: pittige afdalingen, een mooie portie hoogtemeters én natuurlijk de nodige adempauzes om de omgeving in ons op te nemen. Tegen de middag streken we neer voor een gezellige picknick in het bos. En alsof het afgesproken was, begon het net dan te regenen. Maar geen paniek: een beetje nattigheid houdt ons niet tegen. Regenjas aan, glimlach op, en hup weer verder.
Wat onze groep altijd zo fijn maakt, is dat de snelle stappers netjes wachten op de wat rustigere genieters, samen uit, samen thuis. Na nog één laatste helling bereikten we rond 14 uur voldaan ons hotel. Natte schoenen, ja. Slechte sfeer, nee. Integendeel: het voelde alsof we die regenbui er gratis bij kregen als extra avontuur.
Birgit.
Woensdag 10 september. De genieters kregen vandaag een extra uitdaging voorgeschoteld. Het weer zat mee, dus kon de geplande wandeling van 12 km zonder probleem doorgaan. Met 20 wandelaars, 17 dames en 3 heren, trokken we enthousiast op pad.
Het eerste traject bracht ons naar de skischans. Na een flinke klim waagden enkele moedigen zich zelfs nog aan de trappen, om boven een blik te werpen op het indrukwekkende vertrekpunt van de skiërs. Jammer van de lichte mist, maar het uitzicht vanop die hoogte maakte veel goed. Daarna volgde een makkelijker stukje richting het centrum van Winterberg, waar een lekker drankje op ons wachtte na de eerste 3,5 km. Hier kregen we nog bezoek van Paula en Theo, die hun dag op eigen tempo doorbrachten.
Toen kwam het dilemma: meegaan voor de lus van 7 km of gezellig in het centrum blijven hangen? Leon trok samen met zijn 15 “meisjes” het bos in voor de uitdagende lus. Onderweg bleek dat mijn geheugen soms iets rooskleuriger is dan de realiteit: het beloofde hutje voor de lunch lag toch nog een flinke klim verder. Uiteindelijk werden boterhammen gesmaakt op een bank en wat boomstammen, en eerlijk, dat maakte het net zo charmant.
Na de gebruikelijke pauze, mét of zonder brandnetels, riep onze pater familias Leon zijn “meisjes” weer op om verder te stappen. Het werd een prachtige tocht door bos en dal, langs brugjes, een kabbelend riviertje, een miniwaterval en een stevige trap. Intussen werd er duchtig gebabbeld en gelachen, en merkte je dat
iedereen elkaar steeds beter begon te kennen. Eenmaal aangekomen in het Kurpark wisten we dat het centrum en de welverdiende rust dichtbij waren. Met een drankje op het terras sloten de meesten de tocht af, terwijl 7 dapperen nog 2 km doorstapten via het bos naar het hotel. Anderen kozen wijselijk voor het
treintje – sommigen zelfs tot aan de panoramabrug.
Een dag vol klimmen, stappen, lachen en genieten. Kortom: opnieuw een prachtige vakantiedag om in te lijsten!
Fien
“Wandelen is meer dan stappen zetten. Het is samen lachen, elkaar beter leren kennen en onderweg
ontdekken dat zelfs een boomstam de beste picknickplek kan zijn.”
De puzzel :
Na de eerste pauze op onze heenreis kreeg iedereen de wandelbrochure met verdere uitleg over de vakantie.
Niet alleen lezen moesten we doen, maar ook onze hersenen kregen wat te verwerken.
Ieder van ons kreeg een blad met daarop een puzzel, die als resultaat een toepasselijke zin zou opleveren. Er werd druk over en weer gebabbeld, want hoe moest je hieraan beginnen.
Voor sommigen heeft het zelfs geleid tot slapeloze nachten.
Het resultaat was 17 goede oplossingen en hiervoor werden er 3 Uiltjes beloond met een kadootje: potje met snoepjes, winkelzakje en een fles Apfelkorn.
De uiteindelijke oplossing luidt:
“Over elke berg leidt een pad hoewel niet steeds zichtbaar vanuit de vallei.”
Ik sluit af want ik kan blijven schrijven, nog één bedenking van onderweg.
We vertrokken als groep, ieder met zijn eigen verwachtingen.
Onderweg ontdekten we nieuwe paden, soms uitdagend, soms verrassend, soms vermoeiende. Velen hebben hun fysieke grenzen verlegd.
We deelden het uitzicht, maar ook de kleine momenten van stilte.
Een lach onderweg werd even belangrijk als de bestemming.
Elke stap bracht ons niet enkel dichter bij het doel, maar ook dichter bij elkaar.
We hebben gelopen, genoten, gepraat en geluisterd.
Ook tijdens de avondvullende programma’s van het hotel (spelletjesavond, muziekbingo en live muziek) maakten we veel plezier.
De dagen vulden zich met herinneringen die niet op de kaart te vinden zijn.
Het weer, de sfeer en de vriendschap maakten deze vakantie onvergetelijk.
We hebben niet alleen de paden, maar ook elkaar gevonden. En dat is misschien wel de mooiste bestemming van allemaal. Dat lieve mensen is “De Ware Uil”.
Walter
Tot slot willen we, namens het hele bestuur, jullie allemaal een dikke merci geven voor de geweldige vakantie! Het hotelmanagement was laaiend enthousiast: ze vonden ons een supergedisciplineerde groep, zó netjes en respectvol dat ze het zelden hebben meegemaakt. Maar tegelijk waren ze onder de indruk van de sfeer: warm, gezellig en heerlijk uitbundig. En dat zagen niet alleen zij… ook Marianne & Jan, de artiesten van onze live muziekavond, vertelden hoe uniek de energie was. Kortom: jullie hebben een onvergetelijke indruk nagelaten!
Namens de ganze groep
Patrick, Tania, Walter & Fien
De Ranstuilen vzw aangesloten bij Wandelsport Vlaanderen
lidnummer 1017
Contact:
Patrick Braem
Tel: 0479 23 99 13
voorzitter.ranstuilen@outlook.com
Volg ons
